شاید تمام عمر نخواهم  پشتم به پشت پنجره باشد

آن سو به جای گور تو شاید  تا چشم دیده منظره باشد

با زخم و التیام تو خود را  در آتشی نخواسته دیدم

مجروح من! تو خواستی از من  این روح در محاصره باشد

من که خوابم نمی‌برد ، خواب و  راحتم راگرفته بی‌تابی

عشق من! نیمه‌های شب شده و  تو در آغوش همسرت خوابی

ازتوعمری گذشته اما من  باخودم فکر می‌کنم که هنوز

تو همان دختر جوان هستی  با همان گونه‌های سرخابی

بدون تو سنگم        کنار تو ابرم

بیا تا گریه کنم       سر اومده صبرم

روزی که سرد بود ــ چه سرمایی! انگار داشت چشم تو یخ می بست ــ

از پشت عینک آینه ی چشمت  افتاد روی برف ولی نشکست

روزی که تلخ بود، ویک لیوان  چایی کنار پنجره می چسبید

آنسوی پنجره تو که می رفتی،  اینسو، منی که رفتی و رفت از دست

یک بار بار خستگی خود را       از شانه‌های خسته‌ی خود بردار

این بار خسته هم که شدی آن‌ را    بر روی شانه‌های خودت بگذار

تو خسته‌ای از اول راهی که    راه تو را کشید به آهی که...

نگذار تا تمام شود این راه     این آه را به راه خودش نگذار

یک تکه از ترا که نمی گویی  جا مانده بوده است در این خانه

پیدا که می کنم به تو می گویم:  یک تکه از تو یک دل دیوانه

این خانه گور بخت سفیدت بود  آن روزها که همسر من بودی

این روزها که نیستی اما، باز  تنهایی تو مانده در این خانه

     نه به فکر دوا و درمونم

     نه تو فکر گذشتن از جونم

    نه می خوام تا ابد باهات باشم

                                  نه می خوام باز دوباره تنها شم

 گوشه ای می نشیند و آرام   زخمهایی که خورده می شمرد

نا مه ای که نخوانده می خواند  و خودش را به گریه می سپرد

ــ روز خوبی نبود، اصلا" من  روزگار خوشی نداشته ام...

وبه دیوار تکیه می دهد و  نامه را توی مشت می فشرد

تنهاترین بند رخت جهانم

پیراهن تو را باد برده است...

 اگه شکسته پای من  گریه نکن عصای من

هر چی شکسته بنویس  به پای گریه های من

نگو تمومه طاقتت نمونده روز راحتت

نگاه با صداقتت  غنیمته برای من